^{نيلوفر لاري‌پور (ترانه سرا)- بعضي وقت‌ها آدم‌ها دوست دارند شبيه قهرمان‌هاي قصه‌ها شوند و بعضي وقت‌هاي ديگر، قصه‌ها دوست دارند آدم‌ها  را اسير خود كنند. قصه ما از يك روز گرم خرداد شروع شد. قرار بود به سفارش بنياد جانبازان كليپي براي تلويزيون بسازيم. با شعري در ستايش از جانباز و خاك ايران. فيلمنامه كليپ را من نوشته بودم و آهنگساز ترانه، قهرمان قصه ما بود. بحث روز، ترانه بود و تلويزيون؛ كه به تازگي چند كار متفاوت از خوانندگان جديد پخش كرده بود. قهرمان قصه ما طرح خوبي به ذهنش رسيده بود كه همان جا با ما در ميان گذاشت:}

^{- مي‌توني يه ترانه بگي براي كساني كه از ايران رفتند و توي يه كشور ديگه زندگي مي‌كنند؟ يه ترانه كه با «مسافر خسته» شروع بشه؟}

^{اين موضوع براي من كه هميشه به شعر و ترانه، نگاه عاشقانه‌اي داشتم، جالب بود. ترانه‌اي اجتماعي كه مي‌توانست عاشقانه هم باشد. همان شب ترانه را گفتم، ترانه‌ساده‌اي كه طرح روايي‌اش را دوست داشتم. داستان مسافري كه دليل رفتنش را نمي‌دانست، اما مي‌رفت. مسافر خسته‌اي كه تمام عمر مسافر بود...}

^{جرقه ابتدايي ملودي، توسط «بهروز صفاريان» زده و در كمتر از يك هفته كار آماده شد. تصميم گرفتيم كه ترانه را براي پخش به شبكه جام جم ببريم، چرا كه اين شبكه براي ايرانيان مقيم خارج از كشور پخش مي‌شد، همان‌ها كه بهانه ما براي ساخت اين ترانه بودند. ولي ناگهان تهيه‌كننده‌اي پيدا شد و قرار شد كه اين ترانه و ترانه‌هاي ديگر به صورت آلبوم به بازار بيايد. موضوع ترانه بعدي هم در همان روزها به ذهن قهرمان قصه ما رسيد:}

^{- مي‌توني يه ترانه بگي كه به جوونا حالي كنه كه انقدر بهانه نگيرند و به فردا اميدوار باشند؟ ترانه‌اي كه بگه اينجا، جاي خوبيه براي زندگي!}

^{اين ايده هم شد ترانه «مشق سكوت» و اسفند سال 1377 آلبوم «مسافر» به بازار آمد.}

 ^***

^{-‌ يه فيلم سينمائيه، من توش بازي مي‌كنم، دو تا ترانه مي‌خواد (كه البته بعد شد سه تا) بايد زود بگي.}

^{-‌ داستانش چيه؟}

^{-‌ فيلمنامه رو ميارم بخوني. درباره يه جوون خواننده و آهنگسازه كه اينجا بهش اجازه كار نمي‌دن، تا اينكه بالاخره خسته مي‌شه و تصميم مي‌گيره بره لس‌آنجلس.}

^{-‌ آخرش چي مي‌شه؟}

^{-‌ آخرش؟ هيچي، بالاخره بهش اجازه كار مي‌دن و پسره مي‌مونه.}

^{-‌ چه داستان بي‌مزه‌اي!}

^{-‌ اينجوريام نيست، بايد فيلمنامه رو بخوني.}

^{تهيه‌كننده سفارش دو ترانه داد. «آتيش‌بازي» و «پر پرواز» ساخته شده بود و فيلمبرداري هم تقريباً رو به پايان بود كه تصميم گرفتند ترانه ديگري به آن اضافه كنند:}

^{-‌ فقط يه روز وقت داري كه ترانه رو بگي.}

^{-‌ آخه درباره چي؟ براي كدوم قسمت فيلم؟}

^{-‌ يه ترانه عاشقانه، مثلث عشقي، سفر، رفتن، همين چيزا ديگه.}

^{و من در فرصت كمي كه داشتم ترانه «يه پنجره با يه قفس» را نوشتم. ترانه‌اي كه يقين دارم هيچ وقت از يادها نمي‌رود. زمستان 1379 فيلم «پر پرواز» اكران شد.}

 ^***

^{قصه ما از همان قصه‌هاست كه دوست دارد واقعيت باشد، مثل زندگي. فقط پايان قصه را، آنطور كه دوست داريم مي‌نويسيم. ولي زندگي، دست من و تو نيست. گاهي يك سلام، يك پلك به هم زدن، يك مكث كوتاه سرنوشتت را عوض مي‌كند. حالا حتماً خوشبختي! خوشبخت‌تر از زماني كه اينجا بودي. كنسرت مي‌گذاري، كليپ مي‌سازي، مصاحبه مي‌كني، طرفدارانت هم كه بي‌شمارند. كافي است كسي در مصاحبه‌اي - مغرضانه يا بي‌غرض- از تو گله‌ كند. آن وقت نامه‌ها، تلفن‌ها، كامنت‌ها، وبلاگ‌ها، اي‌ميل‌ها و... طرف را ناك اوت مي‌كنند و من ته دلم خوشحال مي‌شوم كه اين مردم فراموشكار، هنوز مسافر خسته‌شان را از ياد نبرده‌اند.}

^{ولي با دلتنگي‌ات چه مي‌كني؟ نگو كه دلتنگ نيستي،‌ چرا كه نمي‌تواني غمي كه اين روزها در ته چشمت موج مي‌زند را پنهان كني. انگار هنوز خو نگرفته‌اي به درختاني كه هيچ وقت پشتشان قايم‌باشك بازي نكرده‌اي، پنجره‌هايي كه بوي قرمه‌سبزي آشپزخانه را به كوچه هديه نمي‌كنند، كوچه‌هايي كه در آن ها گم نشده‌اي و خيابان‌هايي كه تو را به ياد هيچ كس نمي‌اندازد.}

^{نمي‌دانم، شايد اين منم كه اشتباه مي‌كنم، به قول شاعري كه نمي‌شناسمش:}

^{شنيده‌ام كه رفته‌اي بهار را ميان مرزهاي تازه جست‌وجو كني/ بهار را چنين خيال كن كه يافتي!/ تو جان خسته را چه مي‌كني؟}

^{منبع : سايت خبرنگاران صلح}